Edward Guziakiewicz, Wzrastanie

Paedagogia Christiana, 4/1999, s. 130 — 141.

Snując refleksję nad różnymi wymiarami życia współczesnego nastolatka, który w charakterystyczny sposób przeżywa radości i dramaty swego okresu życia, papież Jan Paweł II odwołuje się — w końcowych partiach listu apostolskiego "Parati semper" — do "młodości samego Jezusa z Nazaretu". Kieruje on uwagę czytelników tego dokumentu pontyfikalnego ku Ewangelii narodzenia i dzieciństwa, składającej się na dwa pierwsze rozdziały Ewangelii według św. Łukasza, a ściślej — ku ostatniemu wersetowi tej "Ewangelii"... :: >>>

Edward Guziakiewicz
Młodość jest «szczególnym bogactwem» (DMCS 3)
W trosce o właściwy obraz współczesnego nastolatka

Ateneum Kapłańskie, z. 1(557) t. 138, styczeń — luty 2002, s. 96 — 107.

Jeśli uważnie porówna się obecne młode pokolenie, które stopniowo wkracza w dojrzałe życie, niosąc ze sobą fascynację nowymi falami muzyki, Internetem i światem gier komputerowych, z innymi młodymi generacjami, na przykład ukazaną w powieści "Kolumbowie — rocznik 20" Romana Bratnego, dostrzeże się liczne cechy wspólne. Wbrew pozorom jest to najzupełniej zrozumiałe. Konstytutywne przymioty młodego człowieka — mimo upływu czasu — są bowiem raczej stałe i wiążą się z naturalnymi procesami rozwojowymi, cechującymi nieomal odwiecznie gatunek Homo sapiens. :: >>>

Edward Guziakiewicz, Zmartwychwstanie
Ku doskonałej jedności ciała, duszy i ducha

Ateneum Kapłańskie, z. 3(565) t. 140, maj — czerwiec 2003, s. 416 — 428.

Człowiek jest w Biblii najważniejszym ze stworzeń, bytujących w świecie widzialnym. Różni się od innych istot, obdarzonych życiem, a w szczególności od zwierząt, górując nad nimi dzięki temu, iż jest rozumny i wolny, zdolny do pracy, przeżywania swego losu w kategoriach religijno-moralnych i otwarcia się na nieśmiertelność. Na kartach ksiąg świętych Bóg zwraca się ku niemu, objawiając mu swe odwieczne zamysły i zamiary zbawcze. Nakazuje mu kontynuować stwórcze dzieło, rozważnie przekształcać ziemię i dostosowywać ją do jego żywotnych potrzeb. :: >>>

Edward Guziakiewicz, Ku teologii młodego pokolenia

Homo Dei, 3/2004, s. 60 — 69.

Jakiego typu wrażliwość jest potrzebna, by właściwie pojąć i trafnie odtworzyć złożony świat wewnętrzny nastolatka, a przy tym nie pomylić go — mówiąc żartobliwie — ze światem wewnętrznym... dinozaura? Jak wyregulować obiektyw kamery na planie obecnego, zmiennego życia społecznego, by ujęcie ról, które pełni nastolatek, okazało się wyraziste i czytelne? Czy jest on li tylko tyranozaurem z hałaśliwym radiem lub magnetofonem, szalejącym na nocnych dyskotekach i sięgającym po marihuanę? :: >>>

Edward Guziakiewicz, Praca jako wyraz tożsamości człowieka.
Homo laborem exercens w Jana Pawła II teologii ciała

Homo Dei, nr 3/2005, s. 59 — 68.

Teologia pracy ludzkiej papieża Jana Pawła II jest głęboko osadzona w myśli biblijnej — i w księgach świętych należy w pierwszej kolejności szukać jej korzeni. Rzuca się to w oczy nie tylko przy analizie encykliki "Laborem exercens", która została poświęcona zagadnieniu pracy ludzkiej w złożonym kontekście kwestii społecznej o zasięgu ogólnoświatowym, ale również przy analizie innych składających się na dorobek jego pontyfikatu dokumentów, a w tym wygłaszanych przy różnych okazjach niezliczonych przemówień, między innymi podczas spotkań z ludźmi pracy różnych kontynentów w ramach mnogich podróży apostolskich. :: >>>

Edward Guziakiewicz, Wokół zmartwychwstania umarłych.
W poszukiwaniu klucza antropologicznego

Ateneum Kapłańskie, z. 2(597) t. 151, wrzesień — październik 2008, s. 339 — 348.

Fala odkryć biblijnych, widoczna w myśli protestanckiej i katolickiej XX wieku, wywołała — m. in. — znaczny wzrost zainteresowania eschatologią, dyscypliną teologiczną, pozostającą przez ostatnie stulecia w wyraźnym zastoju i nieomal hermetycznym zamknięciu. Na tym polu badań — w dobie recepcji myśli Soboru Watykańskiego II — pojawiły się zauważalne rezultaty. :: >>>

Edward Guziakiewicz, Zmartwychwstanie umarłych
Klucz antropologiczny

wydane drukiem: Sandomierz 2011, ss. 43, ISBN 978-83-929666-0-9

Pytanie o życie pośmiertne jest tak stare jak kultura ludzka, której tajemnicze początki rozmywają się w mroku dziejów. Dokumentują je najstarsze zachowane źródła pisane z obszarów Bliskiego Wschodu i Egiptu oraz Dalekiego Wschodu. Egipcjanie wierzyli, że jeżeli zmarły ma żyć w wieczności, jego ciało musi pozostać w stanie nienaruszonym, z czym wiązały się obrzędy mumifikacji zwłok. Kuto w skałach grobowce i wznoszono monumentalne piramidy, będące do dziś niemymi świadkami tamtych czasów. Jednak królestwem zmarłych interesowano się dużo wcześniej niż to wynika z pierwszych źródeł pisanych i milczącego świadectwa nakruszonych przez czas pomników architektonicznych. :: >>>

Inne

teksty publikowane

• Edward Guziakiewicz (ps. Tytus Mielecki), Tendencje redukcjonistyczne w eschatologii, Novum, 11 (1979), s. 93 — 108.
• Edward Guziakiewicz, Paruzja Chrystusa w nowych "Obrzędach pogrzebu", Ruch Biblijny i Liturgiczny, 33 (1980), s. 168 — 173.